Woordje over het gewoon mens zijn ook na de zo gezegde verlichting: Ook na het besef dat er geen ik is, geen lichaam, geen geest enkel bewustzijn, ook na dat alles is daar een lichaam, een geest, een ik. Kwetsbaar. Maar nu omarmen we alles met liefde. Ook negatieve emoties mogen er zijn. Ook positieve emoties mogen er zijn. We zijn opnieuw mens met alles erop en eraan. Wat is dan het verschil met voorheen? Misschien juist dat we dat mens zijn nu volledig aanvaarden.